Toronto'da İçsel Eleştirmeni Susturmak

Ben Daniel ve beş yıl önce Toronto'ya taşındım. Göçmenlik, kimliğinizi birçok sessiz ve ince şekilde değiştirir. Aniden yeni bir kültür, farklı bir dil ortamı ve karşılamanız gerektiğini hissettiğiniz yepyeni bir beklenti setiyle çevrelenirsiniz. Uzun bir süre boyunca, sürekli geride kaldığımı hissettim, yeni hayatımın hızına ayak uydurmaya çalıştım.

Meditasyon aslında benim için sadece uyuyamadığım için başladı. Zihnim gün içindeki her etkileşimi tekrar oynatıyor, seçimlerimi ve performansımı sorguluyordu. Uygulama hakkında beni en çok şaşırtan şey rahatlamanın kendisi değil, kendi öz eleştirimin ani farkındalığıydı. Kendi düşüncelerimin sessizliğinde oturana kadar içsel olarak kendimle ne kadar agresif ve sert konuştuğumu fark etmemiştim.

Basit bir zamanlayıcı ve yumuşak yağmur sesleriyle düzenli uygulama sayesinde çok net ve yıkıcı bir model fark etmeye başladım. Ne zaman bir hata yapsam, bunu kendime yönelik ani bir içsel saldırı izliyordu. İlerlememdeki herhangi bir gecikme yoğun bir suçluluk duygusuna yol açıyor ve başkalarıyla yaptığım her karşılaştırma derin bir utançla sonuçlanıyordu. Hayatımın arka planında yıllardır devam eden yorucu bir döngüydü.

Düşüncelerinizi günlük olarak gözlemlemeye başladığınızda, bunlar üzerinizdeki otoritelerini yavaş yavaş kaybetmeye başlar. Bir düşünceye sahip olmanızın onun doğru olduğu veya onu takip etmeniz gerektiği anlamına gelmediğini fark edersiniz. Hala zaman zaman şüphelerim oluyor ama artık kafamın yaratmaya çalıştığı her olumsuz senaryoya inanmıyorum. İçsel eleştirmenden uzaklaşmayı öğrendim.

Meditasyon bana mutlaka ani bir güven patlaması vermedi. Bunun yerine enerjimi tüketen gereksiz içsel çatışmayı önemli ölçüde azalttı. Gürültüyü temizledi böylece kendimi daha net görebildim. Ve benim için bu, çok gerçek bir özgürlük türü gibi hissettiriyor.