Kyoto'da Sessizliği Bulmak

Benim adım Aiko. Kyoto'da yaşıyorum.

Dışarıdan bakıldığında hayatım sakin görünüyordu. Düzenli bir işim, kibar meslektaşlarım, sessiz bir dairem vardı. Ama içimde zihnim hiç durmuyordu.

Japonya'da bize sessizce dayanmamız, başkalarını rahatsız etmememiz ve duygularımızı kontrol altında tutmamız öğretilir. Bu kuralı mükemmel bir şekilde uyguladım ve yavaş yavaş kendimden koptum.

Meditasyon, uykudan önce beş dakika ile başladı. Sadece basit bir zamanlayıcı ve yumuşak yağmur sesiyle nefes almak.

İlk başta hiçbir şey olmadı.

Sonra ince bir şey değişti.

Toplantılardan önce omuzlarımdaki gerginliği fark etmeye başladım. 'Hayır' demek isterken ne zaman 'evet' dediğimi fark ettim. Küçük hayal kırıklıklarını ne kadar sık bastırdığımı fark ettim.

Meditasyon beni daha gürültülü yapmadı. Beni her şeyden önce kendime karşı dürüst yaptı.

Şimdi stres ortaya çıktığında bunu erkenden görüyorum. Duraklıyorum. Nefes alıyorum. Tepkimi daha dikkatli seçiyorum.

Hala aynı şehirde yaşıyorum ama artık dış beklentilerin içinde hapsolmuş hissetmiyorum.

Sessizlik benim özel alanım haline geldi.