การค้นหาความเงียบในเกียวโต

ฉันชื่อไอโกะ อาศัยอยู่ในเกียวโต

จากภายนอก ชีวิตของฉันดูสงบดี ฉันมีงานที่มั่นคง มีเพื่อนร่วมงานที่สุภาพ และมีอพาร์ตเมนต์ที่เงียบสงบ แต่ภายในใจ ความคิดของฉันไม่เคยหยุดนิ่งเลย

ในญี่ปุ่น เราถูกสอนให้อดทนอย่างเงียบๆ ไม่รบกวนผู้อื่น และควบคุมอารมณ์ให้ได้ ฉันทำตามกฎนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ จนเริ่มตัดขาดจากความรู้สึกของตัวเองไปทีละน้อย

การทำสมาธิเริ่มต้นจากการสละเวลา 5 นาทีก่อนนอน เพียงแค่หายใจไปพร้อมกับตัวจับเวลาที่เรียบง่ายและเสียงฝนที่แผ่วเบา

ในช่วงแรก ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

แต่แล้วบางอย่างที่ละเอียดอ่อนก็เปลี่ยนไป

ฉันเริ่มสังเกตเห็นความตึงเครียดที่หัวไหล่ก่อนการประชุม ฉันรู้ตัวเมื่อพูดคำว่า 'ตกลง' ทั้งที่ในใจอยากปฏิเสธ ฉันสังเกตเห็นว่าตัวเองสะกดกลั้นความผิดหวังเล็กๆ น้อยๆ ไว้บ่อยแค่ไหน

การทำสมาธิไม่ได้ทำให้ฉันส่งเสียงดังขึ้น แต่มันทำให้ฉันซื่อสัตย์ โดยเฉพาะซื่อสัตย์กับตัวเองเป็นอันดับแรก

ตอนนี้ เมื่อความเครียดปรากฏขึ้น ฉันจะมองเห็นมันได้เร็วขึ้น ฉันหยุดพัก หายใจ และเลือกที่จะตอบสนองอย่างระมัดระวังมากขึ้น

ฉันยังคงอาศัยอยู่ในเมืองเดิม แต่ฉันไม่รู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ในความคาดหวังของคนอื่นอีกต่อไป

ความเงียบได้กลายเป็นพื้นที่ส่วนตัวของฉัน